Wspinaczka terapeutyczna – najlepsza forma terapii dla dzieci ze słabą pracą mięśni posturalnych

Co ma wspinaczka do wad postawy, słabej stabilizacji i pracy mięśni posturalnych? Bardzo dużo.

Grawitacja nie wybacza błędów

Właśnie to jest jedną z ciekawszych cech wspinaczki.  Podczas wspinania dziecko uaktywnia całe ciało. Musi przenieść ciężar, ustabilizować tułów, odpowiednio ustawić kończyny i przygotować się do kolejnego ruchu. Jeżeli pozycja jest nieefektywna, bardzo szybko pojawia się informacja zwrotna.

Gdy tracisz stabilność-odpadasz.

Na ścianie trudno długo „oszukiwać” pracę mięśni posturalnych. Jeżeli ciało nie jest odpowiednio ustawione, kolejny ruch staje się trudniejszy, a przy większym błędzie dziecko po prostu może stracić kontakt ze ścianą. To sprawia, że wspinaczka w naturalny sposób zachęca do aktywnej kontroli ciała przeciwko sile grawitacji.

Ale wspinaczka terapeutyczna to nie zwykła wspinaczka

I tutaj pojawia się bardzo ważna różnica.

Wspinaczka terapeutyczna nie jest po prostu wspinaniem sportowym z wykorzystaniem ściany.

    Droga, ustawienie i rozmieszczenie chwytów mogą być zaplanowane w taki sposób, aby uzyskać określoną reakcję ruchową. Terapeuta może dobrać zadanie tak, aby dziecko musiało odpowiednio przenieść ciężar ciała, wydłużyć tułów, zaangażować kończyny w określony sposób czy wykorzystać naprzemienną pracę prawej i lewej strony. Chwyty nie są więc rozmieszczone przypadkowo. Ich położenie może być elementem terapii.

    To właśnie odróżnia wspinaczkę terapeutyczną od zwykłej aktywności sportowej. Nie chodzi wyłącznie o to, żeby dziecko dotarło na szczyt. Najważniejsze jest w jaki sposób to zrobi.

Terapeuta jest cały czas obok

Wspinaczka terapeutyczna odbywa się w bezpośredniej pracy jeden na jeden z terapeutą. Dzięki temu można na bieżąco obserwować sposób organizacji ciała dziecka i modyfikować zadanie. Terapeuta może zmienić trudność, kierunek ruchu, sposób pokonania fragmentu drogi albo zaproponować inne rozwiązanie, jeżeli dziecko zaczyna nieprawidłowo organizować ruch. To bardzo ważne szczególnie u dzieci, które mają trudność z aktywną stabilizacją. Nie chodzi o to, żeby dziecko za wszelką cenę weszło wyżej. Chodzi o to, żeby nauczyło się lepiej organizować swoje ciało podczas ruchu.

Dlaczego wspinaczka terapeutyczna szczególnie zalecana jest dla dzieci ze słabą pracą posturalną?

Bo wspinanie stawia przed dzieckiem bardzo konkretny cel, a jednocześnie wymaga od niego ciągłej pracy całego ciała.

Dziecko musi:

• aktywnie stabilizować tułów,
• utrzymywać ciało przeciwko sile grawitacji,
• przenosić ciężar ciała,
• kontrolować ustawienie miednicy i obręczy barkowej,
• angażować kończyny górne i dolne,
• planować kolejny ruch,
• dostosowywać swoją pozycję do zmieniającego się zadania.

A wszystko to dzieje się podczas zabawy i rozwiązywania konkretnego problemu ruchowego.

Wspinaczka terapeutyczna pozwala więc ćwiczyć coś, co w fizjoterapii pediatrycznej jest niezwykle ważne – aktywne używanie własnego ciała, zamiast biernego utrzymywania pozycji.

Dlatego w moim gabinecie wspinaczka nie jest dodatkiem mającym jedynie uatrakcyjnić terapię. Jest świadomie zaplanowanym narzędziem terapeutycznym, którego trudność i sposób wykonania dobieram do możliwości oraz potrzeb konkretnego dziecka.

Bo czasami najlepszym ćwiczeniem jest takie, podczas którego dziecko nawet nie wie, że właśnie intensywnie pracuje nad swoją stabilizacją.